Το ήξερες πως το να πονάς είναι αναπόφευκτο, ενώ το να υποφέρεις είναι επιλογή
Ο πόνος είναι κάτι φυσιολογικό. Όλοι τον βιώνουμε κάποια στιγμή λόγω μια ασθένειας, μιας απώλειας, ή ενός θανάτου κάποιου αγαπημένου ανθρώπου. Ο πόνος είναι το τίμημα που πληρώνουμε για να ζούμε (μόνο οι νεκροί δεν νιώθουν κάτι), και είναι ένα καμπανάκι ότι κάτι δεν πάει καλά. Λειτουργεί σαν κίνητρο να φροντίσεις, να απαλύνεις ή και να θεραπεύσεις την αιτία του πόνου. Αν δεν το κάνεις, ο πόνος θα ενταθεί, θα γίνει χρόνιος και στο τέλος θα γίνει βασανιστήριο.
Στη φυσιολογία τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Αν πονάει το πόδι σου, θα το ξεκουράσεις, θα πάρεις πιο άνετα παπούτσια ή θα πας στον γιατρό για να ακολουθήσεις μια αγωγή. Αν δεν τον φροντίσεις, ο πόνος θα ενταθεί και ίσως να κουτσαίνεις, ή και να ακινητοποιηθείς.
Στην ψυχολογία, ο πόνος αρχικά εμφανίζεται σαν ενοχή, ντροπή, ή άγχος. Εδώ, τα πράγματα είναι συγκεχυμένα για το τί μπορείς να κάνεις για να διαχειριστείς τη δυσφορία που νιώθεις, μιας και μάλλον κανείς δεν στο έδειξε ή στο καθρέφτισε. Αν αφήσεις τον πόνο αφρόντιστο, θα ενταθεί και θα γενικευθεί αγχώνοντάς σε περισσότερο και πολύ πιθανό να ταυτιστείς με τον πόνο με μια νοοτροπία θύματος (γιατί σε μένα, οι άλλοι φταίνε, η ζωή είναι χάλια, όλα στραβά μου πάνε, κ.α.). Όταν συμβεί αυτό, δεν κάνεις τίποτα για να τον φροντίσεις, και πολύ πιθανόν να τον μουδιάζεις με δυσλειτουργικές συμπεριφορές (υπερφαγία, αλκοόλ, ναρκωτικά, ατελείωτες ώρες στο κινητό ή μπλε οθόνες, κ.α.).
Βλέπεις πώς το «πονάω» γίνεται «υποφέρω»; 
Έχεις την επιλογή να κάνεις κάτι – να αναλάβεις την ευθύνη των συναισθημάτων και του πόνου σου ώστε να τα κάνεις να «δουλεύουν για σένα» αντί να «δουλεύουν εναντίον σου». Εδώ μπορεί να σου φανεί χρήσιμο να ζητήσεις βοήθεια από ένα σύμβουλο ψυχικής υγείας.
Με αγάπη! 
